Napięcie emocjonalne małego dziecka

Dzieci są bardziej, niż dorośli, narażone na przeciążenia wynikające z napięcia emocjonalnego, ponieważ nie posiadają jeszcze w pełni dojrzałych mechanizmów regulujących stres. Każdego dnia spotykają się z wieloma obciążającymi ich układ nerwowy sytuacjami, takimi jak hałas, intensywne bodźce, kłótnia, pośpiech, zmęczenie, głód, cukier, zmiana etc. To wszystko powoduje wzrost napięcia nerwowego i emocje dziecka przybierają na intensywności. 

Kiedy układ nerwowy jest zbyt napięty, widzimy u dzieci zachowania takie jak: nagły krzyk i płacz, tupanie nogami, uderzanie, uciekanie, rzucanie przedmiotami, gryzienie, obgryzanie paznokci, ssanie kciuka, kołysanie się, uderzanie głową w podłogę i inne. W ten sposób organizm stara się wyregulować swoje napięcie, bowiem naturalnym i wrodzonym zachowaniem naszego ciała jest dążenie do równowagi (homeostaza). Jeśli więc napięcie jest zbyt duże, następuje automatyczne rozładowanie w postaci niekontrolowanego zachowania. Dorośli również mają ten mechanizm, jednak ich inteligencja emocjonalna i poznawcza umożliwia rozładowanie napięcia w bardziej świadomy sposób, na przykład poprzez analizowanie problemu i szukanie rozwiązań, medytację, pójście na jogging, psychoterapię, rozmowę z przyjacielem itp.  

OBJAWY WZMOŻONEGO NAPIĘCIA EMOCJONALNEGO U DZIECI:

  • Krzyk
  • Płacz, pisk
  • Machanie głową
  • Zaciskanie pięści
  • Rzucanie przedmiotami
  • Trudności z jedzeniem i spaniem
  • Obgryzanie paznokci
  • Agresja
  • Nocne zgrzytanie zębami
  • Uderzanie głowa o podłogę
  • Gryzienie
  • Kołysanie się
  • Ssanie kciuka
  • Trudności ze snem

* Wystarczy jedno zachowanie, które występuje często i intensywnie.

To naturalne, że dzieci czasami płaczą, krzyczą lub tupią nogami. Są to zachowania typowo dziecięce. Układ nerwowy dziecka dopiero uczy się regulować napięcie i w ten sposób reaguje na szeroko pojęty stres. Trudności pojawiają się wtedy, kiedy dziecko jest narażone na zbyt wiele sytuacji stresowych lub ma wrodzony obniżony próg tolerancji na stresogenne bodźce, czyli jest dzieckiem wysoko wrażliwym. Wtedy te „niepożądane zachowania” są tak częste i tak intensywne, że uniemożliwiają normalne funkcjonowanie. 

Dodatkowo jako społeczeństwo, tłumimy ekspresję emocji u dzieci (wszechobecne złe nastawienie do głośnego śmiechu i hałasowania dzieci, brak akceptacji na ich płacz, zakaz gry w piłkę  etc.), czyli pozbawiamy je naturalnego mechanizmu regulacji napięcia. Tłumione emocje nie tylko negatywnie wpływają na zachowanie, ale przede wszystkim są przyczyną różnych chorób na tle psychicznym i fizycznym.

Jeśli widzimy u swojego dziecka objawy wzmożonego napięcia emocjonalnego, to pierwszym krokiem, by mu pomóc, powinna być regulacja układu nerwowego. Pozwolenie na okazywanie trudnych emocji (złość, gniew, strach, smutek, wstyd etc.), zwiększenie aktywności ruchowej, wprowadzenie zabaw rozładowujących napięcie, rozwijanie wiedzy o emocjach, ograniczenie napływających bodźców stresogennych, wyciszanie i relaksacja, nauka samopoznania, ustalenie rutyny dnia – te wszystkie metody są bardzo skuteczne! Zmiany można wprowadzać pod okiem specjalisty, ale i również samodzielnie w domu. Bardzo ważna jest systematyczność w regulowaniu napięcia emocjonalnego. Pomaga to nie tylko „ukoić dziecięce nerwy” ale i poprawia zachowanie, rozwija inteligencję emocjonalną i pozytywnie wpływa na codzienność w rodzinie.

Popularne artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *